Monthly Archives: March 2017

Απάντηση στο λίβελλο του Δ.Σ. του ΣΥΚΥΠ

Γεωργία Κομψοπούλου
Πρόεδρος της Ένωσης Υπαλλήλων Περιφερειακών
Υπηρεσιών ΥΠΠΕΘ Μακεδονίας-Θράκης
Θεσσαλονίκη, 13-3-2017
Απάντηση στο λίβελλο του Δ.Σ. του ΣΥΚΥΠ

Σεξισμός, χυδαία υπονοούμενα, υβριστικοί χαρακτηρισμοί, ψέματα….

Αυτά είναι τα όπλα που διαθέτει το Δ.Σ. του Συλλόγου Υπαλλήλων της Κ.Υ. για να αποτρέψει το ενδεχόμενο του ενιαίου οργανισμού του ΥΠ.Π.Ε.Θ.? Και αυτό είναι το μείζον διακύβευμα στη λαίλαπα που ζούμε ως εργαζόμενοι σε αυτή τη χώρα?

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη». Αλλιώς δεν εξηγείται το περιεχόμενο και το ύφος της σημερινής ανακοίνωσης, το οποίο χαρακτηρίζει τους γράφοντες αλλά αδικεί κατάφωρα τους συναδέλφους της Κ.Υ. Είμαι σίγουρη ότι η ποιότητα και το ήθος τους δεν επιτρέπουν την ταύτισή τους με αυτόν τον βόρβορο.

Επειδή ούτε και η δική μου ιδιοσυγκρασία, οι αρχές μου και η διαδρομή μου μού επιτρέπουν να ακολουθήσω το Δ.Σ. της Κ.Υ. σε αυτήν την πρωτοφανή κατρακύλα, επισημαίνω συνοπτικά:

  1. Στην ομάδα εργασίας ΥΠΠΕΘ-ΕΚΔΔΑ για τον οργανισμό κλήθηκα να συμμετάσχω ως επιπλέον μέλος τον Δεκέμβριο, όταν η συζήτηση έφτασε στο κομμάτι των περιφερειακών υπηρεσιών. Η ιδιότητα με την οποία συμμετείχα είναι αυτή της Προέδρου της Ένωσης Υπαλλήλων Περιφερειακών Υπηρεσιών Μακεδονίας-Θράκης, που υπήρξε και μέλος της προηγούμενης επιτροπής για τον οργανισμό των περιφερειακών υπηρεσιών. Παραμένει αδιευκρίνιστο γιατί αυτό στενοχωρεί τα μέλη του Δ.Σ.
  2. Ως μέλος της παραπάνω ομάδας εργασίας προφανώς και ξέρω τον αριθμό των θέσεων ευθύνης στο Υπουργείο, αφού αυτές αποτυπώθηκαν αναλυτικά στη μελέτη. Αναρωτιέμαι γιατί σας φέρνει σε αμηχανία η αναφορά σε αυτές.
  3. Το 2012, η Ένωσή μας, εξαιρετικά ολιγάριθμη τότε, απέκλεισε τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης για να αποτρέψει τις απολύσεις των συναδέλφων ΙΔΑΧ. Εσείς?
  4. Το 2013 η Ένωσή μας και πάλι απέκλεισε και τις τρεις Περιφερειακές Διευθύνσεις της περιοχής ευθύνης μας για να αντισταθεί στην τότε αξιολόγηση. Εσείς?
  5. Το 2013, με τις διαθεσιμότητες του Ιουλίου, επίσης ήμασταν οι πρώτοι που στάθηκαν έμπρακτα στο πλευρό των εκπαιδευτικών, συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις τους. Εσείς?
  6. Οι τόσο σοβαρές διαλείψεις στη μνήμη δεν δικαιολογούνται σε τόσο νέους ανθρώπους. Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά ότι οι περιφερειακές υπηρεσίες δεν μπορούν να στελεχωθούν με προκήρυξη μετατάξεων από το υπόλοιπο δημόσιο, διότι απλούστατα δεν διαθέτουν οργανισμό?
  7. Και κάτι τελευταίο: φαντάζομαι να αντιληφθήκατε, έστω και εκ των υστέρων, τη γελοιότητα των επαναλαμβανόμενων αναφορών στον καταχθόνιο ρόλο μου για την εκλογή βουλευτή. Αν όχι, είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο συνδικαλισμό, να μην ξέρουν ότι η ελληνική επικράτεια δεν είναι μια ενιαία εκλογική περιφέρεια, ότι οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν υπηρετούν όλοι στην ίδια περιοχή και ότι 2.150 άνθρωποι διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα δεν καθορίζουν απολύτως τίποτε. Κυρίως, όμως, αυτή η εμμονή απλώς αποκαλύπτει την προηγούμενη θητεία κάποιων σε ρόλους εκλογικών μηχανισμών Μαυρογιαλούρων, που δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν ότι σε κάποιες συλλογικότητες υπάρχουν εκλεγμένοι εκπρόσωποι που δεν υποτιμούν τα μέλη τους αντιμετωπίζοντάς τα ως κουκιά.

Η σημερινή ανακοίνωση-πυροτέχνημα ήταν βαθιά αποκαλυπτική, αλλά γεννά μόνο θλίψη για το σήμερα και ανησυχία για το μέλλον…..

Αφήνω μόνο του το Δ.Σ. του ΣΥΚΥΠ στον κατήφορό του. Οι συνάδελφοι είναι απόλυτα ικανοί να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Απάντηση σε καταγγελία

Γεωργία Κομψοπούλου
Πρόεδρος της Ένωσης Υπαλλήλων
Περιφερειακών Υπηρεσιών ΥΠΠΕΘ
Μακεδονίας-Θράκης
Θεσσαλονίκη, 10-3-2017
 

Αναγκαίες διευκρινίσεις μετά τις καταγγελίες του Δ.Σ. του Συλλόγου Υπαλλήλων της Κ.Υ. του ΥΠ.Π.Ε.Θ.

Ως «απλή υπάλληλος περιφερειακής υπηρεσίας της βορείου Ελλάδος», χρειάστηκα τρεις γραπτές ανακοινώσεις συναδέλφων της Κ.Υ. για να αντιληφθώ όσα δεν είχα καταλάβει συμμετέχοντας στο Δ.Σ. της ΠΟΣΥΠ τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ευτυχώς, ήρθε το μπαράζ καταγγελιών για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να κρούσει των κώδωνα του κινδύνου στους ανυποψίαστους συναδέλφους που υπηρετούν στην Κ.Υ. Τα πράγματα είναι πλέον σαφή:

  1. Υπάρχει εσωτερικός εχθρός. Είναι οι υπάλληλοι των περιφερειακών υπηρεσιών.
  2. Οι περιφερειακοί υπάλληλοι είναι
  • καταφερτζήδες: βάζουν στο τσεπάκι τους την πολιτική ηγεσία
  • αδίστακτοι: στερούν από τους υπαλλήλους της Κ.Υ. ευκαιρίες εξέλιξης, διότι ποιον να πρωτοβολέψεις σε 6 θέσεις Γενικών Διευθυντών, 31 θέσεις Διευθυντών και 127 θέσεις προϊσταμένων τμημάτων (που θα αυξηθούν περαιτέρω με την τροποποίηση του οργανισμού)
  • θρασύτατοι: εκπροσωπούνται σε ομάδα εργασίας για την σύνταξη του οργανισμού των υπηρεσιών στις οποίες δουλεύουν, διεκδικώντας να μπορούν να καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης σε αυτές τις υπηρεσίες (τσ, τσ, τσ….)
  • πανούργοι: καμουφλάρουν την Πρόεδρο της Ένωσης Υπαλλήλων Περιφερειακών Υπηρεσιών Μακεδονίας-Θράκης ώστε να εμφανίζεται ινκόγκνιτο σε αυτήν την επιτροπή ως μια περαστική υπάλληλος
  • αμετροεπείς: δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Οι συνάδελφοι της Κ.Υ. εξ ορισμού ανήκουν στην ελίτ του ελληνικού δημοσίου αφού ασχολούνται αποκλειστικά με τον επιτελικό σχεδιασμό, ενώ οι υπάλληλοι των περιφερειακών υπηρεσιών υπάρχουν για να διεκπεραιώνουν τις παρακατιανές (εκτελεστικές) λειτουργίες (αυτό δεν περιλαμβάνεται στις πρόσφατες καταγγελίες, αλλά έχει γραφτεί σε άλλη περίσταση. Βέβαια, ο Όργουελ το διατύπωσε πολύ πιο εύστοχα σε μυθιστόρημα πριν από 72 χρόνια: «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα»).
  1. Απέναντι σε έναν τόσο επικίνδυνο εχθρό, οι μικρές δυνάμεις του Συλλόγου της Κ.Υ. δεν επαρκούν. Χρειάζονται επειγόντως ενισχύσεις από υπέρτερου μεγέθους και μεγάλης επιρροής συμμάχους. ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, Περιφερειακοί Διευθυντές και όποιος άλλος εκπαιδευτικός θέλει να προστρέξει, καλούνται να σχηματίσουν κοινό μέτωπο για να αποτραπούν τα χειρότερα: δημιουργία ενός οργανισμού του ΥΠΠΕΘ, στον οποίο θα έχουν θέση και οι περιφερειακές υπηρεσίες του (άκου αναίδεια!).
  2. Ο Σύλλογος της Κ.Υ. φημίζεται στο πανελλήνιο για την αγωνιστική του εγρήγορση. Όποιος/α, (όπως και η συντετριμμένη υπογράφουσα), δεν θυμάται τις δυναμικές του κινητοποιήσεις όταν συνάδελφοι ΙΔΑΧ κινδύνευσαν το 2012 με απόλυση, όταν το 2013 εφαρμοζόταν η αξιολόγηση με τις ποσοστώσεις και ολόκληρες κατηγορίες εργαζόμενων έβγαιναν σε διαθεσιμότητα, όταν οι μνημονιακές πολιτικές έπλητταν όχι μόνο τα εισοδήματά μας αλλά και βασικά δικαιώματά μας, απλώς έχει ασθενική μνήμη.
  3. Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΕΘ δείχνει μια ανεξήγητη επιμονή να χρησιμοποιεί ως σύμβουλο για τα θέματα του οργανισμού το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης (από πού κι ως πού;), το οποίο έχει γίνει –και αυτό- πιόνι στα χέρια των περιφερειακών υπαλλήλων.
  4. Όλα αυτά δημιουργούν μια τεράστια ψυχολογική επιβάρυνση, που ξέρουμε εκ των προτέρων ότι δεν θα επιτρέψει στους συναδέλφους της Κ.Υ. να πάρουν μέρος στη διεξαγωγή των φετινών πανελλήνιων εξετάσεων (προς Θεού, δεν πρόκειται για απεργία – άλλωστε, και να ήταν, ποιος διακινδυνεύει να το πει για τον κυνηγάει η μέση ελληνική οικογένεια…).

Όπως είναι φανερό, ύστερα από όλα τα παραπάνω και με την επισήμανση ότι αυτή η φασαρία σε καμιά περίπτωση δεν σχετίζεται με την περιχαράκωση των θέσεων ευθύνης (μόνον κακοπροαίρετος θα σκεφτόταν να αποδώσει τέτοιες ευτελείς προθέσεις), ένας δρόμος μένει για τους περιφερειακούς υπαλλήλους του ΥΠ.Π.Ε.Θ.: της μεταμέλειας.

Σοβαρά τώρα:
2.150 υπάλληλοι των περιφερειακών υπηρεσιών αξιώνουν να αποτελούν ένα «κανονικό» κομμάτι του ελληνικού δημοσίου και όχι μία συνεχή παρέκκλιση.
Διεκδικούν σύγχρονες, λειτουργικές υπηρεσίες, φιλικές προς τους πολίτες, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, δομημένες με βάση τις αρχές της διοικητικής επιστήμης και της οργανωσιακής θεωρίας.
Επιδιώκουν την απρόσκοπτη υπηρεσιακή εξέλιξή τους και την αναγνώριση της ύπαρξης και του ρόλου τους στις υπηρεσίες.
Διεκδικούν τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους και τη θωράκιση απέναντι σε αυθαίρετες μεταβολές της υπηρεσιακής τους κατάστασης, από τις οποίες κινδυνεύουν πολύ περισσότερο σε σχέση με τους συναδέλφους της Κ.Υ., που επίσης πρέπει πάσει θυσία να διασφαλιστούν με το νέο οργανισμό. Ταυτόχρονα, όμως, έχουν διδαχθεί από την εμπειρία ότι ο βαθμός διασφάλισης είναι απόλυτα συναρτημένος από κεντρικές πολιτικές επιλογές. Με άλλα λόγια, η πρόβλεψη στον οργανισμό δεν διασφαλίζει κανέναν υπάλληλο, είτε της Κεντρικής είτε των Περιφερειακών Υπηρεσιών, στην περίπτωση επιλογών «σκληρής» κινητικότητας, όπως αυτές που πήγαν να εισαχθούν με την έννοια του υπαλλήλου του κράτους, έναντι των οποίων οφείλουμε να είμαστε σε ετοιμότητα.
Και μία γενική παρατήρηση. Η επένδυση στο φόβο, μπορεί βραχυπρόθεσμα να εξυπηρετεί μικροσκοπιμότητες, όμως έχει αποδειχθεί ιστορικά ολέθρια. Όταν, λοιπόν, με σκιαμαχίες, συνειδητά ανυπόστατες και σκόπιμα κινδυνολογικές προβλέψεις επιδιώκεται η συσπείρωση καλοπροαίρετων αγωνιούντων συναδέλφων, το μέλλον του κλάδου έχει υπονομευτεί εκ των προτέρων και, δυστυχώς για όλους, τη διάρρηξη της συνοχής θα την διαπιστώσουμε με οδυνηρό τρόπου στα πιο δύσκολα που θα έρθουν.

Γεωργία Κομψοπούλου